آثار باستانی
 
دیوار قلعه
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 9:20  توسط ما شا اله علیان   | 

عناصر سازنده شهر قدیم کوهپایه

عناصر سازنده شهر قديم كوهپايه عبارتند از عناصر بيروني چون ديوار قلعه و عناصر دروني مانند اماكن مذهبي، فرهنگي، مسكوني و بازار

1-3- دیوار قلعه

محدوده قلعه اماکن بیرونی و درونی را تقیسم می کند. لازم به ذکر است دیوار قلعه کنونی شکل قدیمی خود را ندارد و بعضی از قسمتهای دیوارهای آن خراب شده یا خراب کرده اند.

خصوصیات قلعه: دیواری که شهر قدیم کوهپایه را احاطه می کرده و آن را محافظت می کرده بشکل چندضلعی نامنظمی آزاد دور می زده است. علت ساختن این دیوار با این خصوصیات (بشکل چندضلعی نامنظم) بواسطه آن بوده که هرگاه قافله ای از دزدان و راه زنان از کنار آن می گذرند. به خیال آنکه این قلعه کوچک است به آن حمله نکنند. زیر ساختمان بشکل چندضلعی نامنظم بطور بسیار محسوسی کوچک می نماید دیوارهای قلعه قطر چندانی ندارد بزحمت به یک متر می رسد و ارتفاع آن چندان زیاد نیست از حدود 6-7 متر تجاوز نمی کند در دیوارهای آن سوراخهای تیراندازی تعبیه شده تا در صورت حمله به آن بتوانند از آن استفاده کنند و از خود دفاع نمایند.

در چهارطرف این قلعه دروازه هائی وجود داشته (و امروزه آثاری از آنها هست) همراه با برج و بارهای متعدد

دروازه شمالی آن بنام دروازه ملاجعفر خوانده می شده و این دروازه در شمال دیوار قلعه و دارای پنج برج بوده است. در این قسمت دیوار بکلی خراب شده و آثاری از آن وجود ندارد. جزء در منطقه کوچکی وجود دارد.

و در طرف شرق دیوار قلعه نیز دارای دروازه ای می باشد که با وجود خرابی آن هنوز قسمتی از آن نیز دیده می شود بنام دروازه هرند یا شتر خوان مشهور است. دیوار قلعه در اکثر نقاط سالم و در بعضی از نقاط توسط مردم خراب شده و در مسیر شرقی سه برج دیده می شود.
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 9:11  توسط ما شا اله علیان   | 
آثار باقی مانده از دیوار قلعه
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 9:9  توسط ما شا اله علیان   | 

فرهنگ دهخدا کوهپایه را منطقه در 70 کیلومتری شرق اصفهان که در دامنه کوه قرار گرفته و عرض و طول محدوده آن بالغ بر 74 در 42 کیلومتری باشد. ولی بتاریخ آمدن آن اشاره نمی کند. (در حرف ک. فرهنگ 54)

آقای دکتر هنرفرد در کتاب اصفهان در صفحه 176 کوهپایه را چنین توصیف می نماید "بلوک کوهپایه که آن را قهپایه تیز می گویند در مشرق قهاب واقع شده و حد شمال آن اردستان است و طول و عرضی آن 72 و 48 کیلومتر می باشد و آبادیهای آن هرند، مشکنان، فشارکت می باشد زمین آن ریگزار و کم آب است"

در کتاب جغرافیایی تاریخی سرزمینهای خلافت نوشته سترنج و جغرافیای تاریخی ایران از بارتولد نامی از کوهپایه برده نشده و جغرافی نویسان از قرن سوم هجری قمری تا دهم بطور کلی نامی از آن نبرده اند. [1]


 
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 9:7  توسط ما شا اله علیان   | 
کاروانسرای
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 9:5  توسط ما شا اله علیان   | 

محدوده قدیمی شهر که قدمت تاریخ آن به زمانهای گذشته و همزمان با سلسله های قدیمی ایران مانند اشکانی و ساسانی می باشد. گرچه از سابقه آن اثری نیست اما به خوبی می توان تاریخ آن را همزمان با تاریخ شهر ابرقو در استان فارس دانست که شهری قدیمی است که راه قدیمی کوهپایه به ابرقو نیز هنوز وجود دارد و از آن استفاده می شود این راه در طرف شرق کوهپایه (بطرف هرند) رو به جنوب کشیده شده است.

  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 9:2  توسط ما شا اله علیان   | 
آب انبار شاه عباسی
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 8:59  توسط ما شا اله علیان   | 

تعیین وضعیت شهر كوهپايه در گذشته و حال

بخش قدیم شهر کوهپایه در گذشته نقشی ایفاء می نموده که با نقش فعلی آن کاملاً متفاوت بوده است. شهر حاوی مجموعه ای از فعل و انفعالات زنده شامل صنایع دستی و عوامل حیاتی مثل قنات و غیره بوده است. ولی اکنون با گسترش شهر جدید که طرح هادی سال 1366 و تجدید نظر آن سال 1372 و همچنین 1383 در دست تهیه می باشد. بافت قدیم نقش، اصلی خود را از دست داده و گذشته از آن هم اکنون دارای نقش اساسی نمی باشد.

علاوه بر آن از امکانات و تجهیزات جدید مورد نیاز بی بهره بوده و در انزوا بسر می برد.

علیرغم مسائل فوق دارای پتانیسل های بالقوه ای است که بشرح ذیل خلاصه می شود.

1- در بافت قدیم تعداد متنابهی آب انبار موجود است که ذخیره آب شیرین کوهپایه در آن ها صورت می گیرد.

2- انگیزه اعتقادی فرهنگی یعنی تعدد وجود اماکن مذهبی از قبیل مسجد و حسینیه و امامزاده در بافت قدیم و تعلق خاطر مردم نسبت به آنها بافت قدیم را از یک ویژگی خاص برخوردار نموده است.

بافت قدیم شهر کوهپایه مکان تبلور روابط و پدیده های مذهبی و اجتماعی و فرهنگی است. که در ایام عزاداری اعتقادات و دلبستگی مردم را به مراسم حفظ شده ولی منطبق با زمان و ویژگی های هر دوران اشکال آن تا حدودی تغییریافته است.

دوم اینکه بافت جدید از نظر فرهنگی و اعتقادی وابسته به بافت قدیم است. زیرا غنا و اصالت بافت قدیم آنچنان است که به دلایل زیادی بر بافت جدید مزیت دارد. در واقع هسته مذهبی فرهنگی کل کوهپایه را بافت قدیم تشکیل می دهد. و اگر بتوانیم مطابق با زمان این بار فرهنگی را تقویت نمائیم در حقیقت در جهت احیاء بافت قدیم گامی دیگر برداشته ایم.

  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 8:57  توسط ما شا اله علیان   | 
دروازده  غرب کوه÷ایه
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 8:53  توسط ما شا اله علیان   | 

 وجه تسمیه شهر کوهپایه: نام قدیمی این محل ویر (VIR) بوده که معنی هوش، ادراک و حافظه را می دهد، بعدها این آبادی به نام قهپایه به معنی محکم و استوار معروف گردید که در مرور ایام جهت سهولت در تلفظ به کوهپایه تبدیل شد اما اهالی شهر آن را کوپا می خوانند.

زبان بومی این دیار یکی از لهجه های بازمانده زبان پهلوی عهد ساسانی است.

شهر کوهپایه از غنای فرهنگی ویژه ای برخوردار بوده به گفته اهالی شهر پدر حافظ شیرازی نامش محمد و لقبش شمس الدین و از شعرای قرن هشتم هجری است مردی بازرگان و اصلاً از اهالی کوهپایه اصفهان بوده است. یا در این شهر چند صباحی اقامت گزیده بوده است.

  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 8:51  توسط ما شا اله علیان   | 
رباط شاه عباس
  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 8:48  توسط ما شا اله علیان   | 

- شهر کوهپایه مرکز بخش کوهپایه از بخش های استان اصفهان در '26 °52 طول جغرافیایی و '43 °32 عرض جغرافیایی قرار گرفته است. ارتقاع آن 1750 متر از سطح دریا می باشد.

شهر کوهپایه در 70 کیلومتری شرق شهر اصفهان و در مسیر جاده دوبانده اسفالته اصفهان به نائین و سپس یزد- کرمان و بندر هرمزگان قرار گرفته و حدوداً در فاصله 75 کیلومتر شهر نائین واقع است.

در نزدیکی این شهر عوارض طبیعی مهمی چون رودخانه یا کوه وجود ندارد. ولی دامنه های کوه جبل (مارشنان) با این مرکز 15 کیلومتر فاصله دارد و در شمال این شهر
می باشد. همچنین از طرف شرق به تودشگ و مشگنان از غرب به سجزی (سگزی) و اصفهان و از جنوب به شهر هرند و روی دشتیی محدود می باشد. (نقشه 1)

منطقه ای است که بیشترین زمینهای آن از شن می باشد و بواسط نزدیکی به کویر زمین های شوره زار و نمکی در آن دیده می شود.

 

  نوشته شده در  جمعه بیستم اسفند 1389ساعت 8:33  توسط ما شا اله علیان   | 
 
  POWERED BY BLOGFA.COM